Het expressionisme vierde grote successen in Duitsland. Tendensen tegen het naturisme, tegengesteldheid aan het impressionisme uit Frankrijk stuwden Duitse kunstenaars in het begin van de twintigste eeuw om het expressieve van belevenissen te doen primeren. Het werd een protest tegen de conventionele burgerij. Motoren waren vooral de kunstenaarsgroeperingen van Die Brücke in Dresden en Der Blaue Reiter in München. Vele kunstenaars die zich expressionisten noemden, voelden zich gesterkt door de filosofie van Friedrich Nietzsche. De stroming leefde vooral van 1905 tot enkele jaren na de Eerste Wereldoorlog.