De Weimarer Klassik is een literaire periode in de Duitse kunst, gevormd door het vierspan
Wieland, Goethe, Herder und Schiller in Weimar. Algemeen wordt het begin ervan aangenomen in 1786 bij de
eerste reis naar Italië van Johann Wolfgang von Goethe en het einde bij de dood van Friedrich von Schiller in 1805.
De benaming Weimarer Klassik kwam slechts tot stand in de 19de eeuw. De stijl was een reactie tegen de ontgoochelde
ervaringen met de nasleep van Franse revolutie en van de Sturm und Drang waarbij geen voldoening werd gevonden voor
het streven naar harmonie, volmaaktheid en haast perfecte humaniteit. Daarom keerden een aantal Duitse schrijvers terug naar
de antieken.